Taman Negara

Afgelopen zaterdag was het tijd om eindelijk eens de oudste jungle van Maleisië van dichtbij te bekijken. Taman Negara ligt in het midden van westelijk Maleisië. De ochtend begon vroeg, na een vrij late avond, de vorige avond was ik met wat industrieel ontwerp studenten (locals) naar Asia Cafe geweest, dat was erg gezellig en het voedsel was bijzonder goed, je kunt er alle soorten eten krijgen!

 

Hoe dan ook, de zaterdagochtend hadden we om 6 uur afgesproken bij het busstation om ons ervan te verzekeren dat we de bus zouden halen. De bus vertrok om 8 uur vanaf de andere kant van Kuala Lumpur, we moesten voor die tijd nog een bus en een monorail of trein pakken. Boago mijn Botswaanse reismattie, kwam zoals gebruikelijk voor een afrikaan een half uur te laat aanzetten. Hij had een bijzonder kleine rugzak bij zich en ook wel erg weinig voedsel en water om een paar dagen in de jungle te kunnen overleven. Gelukkig haalde we onze bus op tijd en bleek er nog tijd over te zijn in een tussenstop om wat extra inkopen te doen. Rond 3 uur 's middags arriveerde we in Kuala Tahan. Daar checkten we hoe we verder de jungle tocht zouden invullen. Al snel bleek dat de guided tours enorm duur waren, vanaf 60 euro voor 2 dagen 1 nacht. We besloten daarom zelf een matje te huren en in blokhutten te slapen, daar staan er een aantal van in de jungle. We hadden eerst het idee om in een tent te slapen, er was echter maar 1 tent en die wilden ze niet verhuren. 

 

rondo de half 5 warren alle vees betaald en hadden we een route uitgestippeld. We besloten een korte route te doen, omdat er niet heel veel keus was qua accommodaties. Er was er bijvoorbeeld 1 in renovatie en een rivier stond te hoog om te voet over te steken. 

 

Voor die middag stond er 3 kilometer op het programma. De paden zijn vrij zwaar, veel klimmen, boomwortels etc. 3 kilometer kost al snel 2 uur. Het grootste probleem is de luchtvochtigheid en de temperatuur. De luchtvochtigheid is constant boven de 90% en de temperatuur rond de 30 graden. Toch bereikten we zonder problemen onze eerste hut. Boago had een Afrikaanse techniek toegepast, alle extra bagage was vakkundig met touw aan zijn tas geknoopt en verbazend genoeg werkte dat ook nog. Na heel veel aandringen had hij uiteindelijk 3 anderhalve liter flessen water mee, terwijl ik zat te twijfelen of ik er een 5de bij zou halen…

 

De eerste hut was net voordat het donker werd bereikt en we waren allebei erg moe, we sliepen dus vroeg die nacht, er was verder niemand in de hut die plaats bood voor 12 mensen. Het eerste deel van de nacht sliepen we beiden erg goed, het 2e deel werd iets oncomfortabeler door de dunne matjes. De 2e dag besloten we vroeg te vertrekken. 's nachts koelt het namelijk goed af, tot zo'n 24 graden! Door vroeg te starten met onze hikken konden we nog wat kilometers lopen zonder te zweten. We liepen eerst naar een grot toe met enorm veel vleermuizen daarna vervolgden we ons pad naar hut 2. de tocht was zo'n 8 kilometer, maar wederom erg zwaar. Ook vanwege de flessen water die voor de nodige extra kilo's op mijn rug zorgden. De jungle was erg indrukwekkend, reusachtige bomen, paddestoelen en veel planten met enorme bladeren. Het lijkt wel een klein beetje op burgers bush, maar dan oneindig en alle planten zijn veel en veel groter. Ook de insecten zijn enorm. Mieren van 2 vingers lang, hele lange duizendpoten etcetera. Ook waren er enorm mooie paddestoelen op de dode bomen. Veel dieren kwamen we niet tegen. Wel waren de geluiden overweldigend. Overdag veel vogelgeluiden 's nachts nog meer geluid, maar dan van de insecten. 

 

Na heel wat liters uitgezwete te hebben bereikte we rond 3 uur 's middags hut 2. Gelegen aan de rivier. Wederom was er in de hut niermand te bekennen. We hebben die middag vooral een beetje gerelaxt bij de rivier, want de hikken was erg vermoeiend.

 

Die nacht heerlijk geslapen. De volgende dag stond er helaas maar een kleine hike op het programma. De weg terug was namelijk slechts 3.5 kilometer. Daarvoor moesten we wel nog de rivier oversteken. Dat was een beetje tricky met een net nieuwe camera in mijn tas. Het water kwam op het diepste punt over mijn knieën en er stond een sterke stroming. met hulp van een stok wisten we onszelf naar de overkant te krijgen. De tactiek was, voeten schuiven niet optillen….

 

Terug in Kuala Tahan hebben we eerst even een heerlijk ontbijt gegeten. Vervolgens weer wat bussen terug naar Kuala Lumpur/ Subang Jaya. Heerlijk weekend weg en nog goedkoop ook. Slechts 30 euro kostte de hele reis! 

 

Oja deze week heb ik ook eindelijk mijn nieuwe macbook ontvangen, dit bericht is dan ook getypt op mijn gloed splinternieuwe macbook pro :)

0 reacties | reageer

Vietnam

Het is nu alweer ruim 2,5 week geleden dat ik ben teruggekeerd uit Vietnam, ik loop dis nog steeds vrij achter met het schrijven van blogs. Henk is al geruime tijd terug in Nederland en vermaakt zich met het in en uit elkaar schroeven van fietsen. 

 

De reis naar Vietnam begon met een uiterst decadente vlucht vanuit de hoofdterminal van Kuala Lumpur international airport (oftewel KLIA). Het was voor het eerst sinds de world servants reis naar India, dat ik iets anders vloog dan een low budget airline (interne vluchten niet meegerekend :P). Het voedsel was verbazend goed voor vliegtuigvoer. De vlucht duurde erg kort ik geloof ruim 3 uurtjes ofzo.

 

Daarna landde we op Hanoi airport. De reis begon met het pinautomaat, daar heb ik voor het eerst meegemaakt wat het is om miljonair te zijn, 2 miljoen om precies te zijn. De pret was echter van korte duur, want producten bleken ook buitensporig duur te zijn. 10000 voor een fles water, hmmmm...

 

We namen een lokale bus naar het stadscentrum en vervolgens een taxi naar het hostel. De temperatuur was ontzettend hoog, helemaal omdat het in KL een wat koelere periode was. Het kwik steeg gedurende de dag tot tegen de 40, gelukkig was de luchtvochtigheid minder dan in KL, maar toch beduidend hoger dan wat jullie in Nederland gewend zijn.

 

Aan de warmere temparatuur viel gelukkig aardig te wennen, daarnaast waren er in het hostel goede airco’s aanwezig. In Hanoi hebben we 1 nacht geslapen en op dag 2 een wandeltocht gedaan door de oude stad. Hanoi is bekend bij touristen, maar overdreven toeristisch is het gelukkig niet. De stad is typisch Aziatisch, maar beschikt wel over een mooi vierkant meer en de marktjes zijn erg interessant, al kom je wel de meest ranzige dingen tegen, zo wordt er bij de slager ook gewoon hond verkocht. 

 

Het eten was helemaal een beetje een tegenvaller, ik ben natuurlijk zwaar verwend met het Maleisische eten, maar toch verwachte ik dat de loempia’s in Vietnam onovertrefbaar zouden moeten zijn. Niks bleek minder waar, hoewel we misschien niet in de goede area zaten. De avond van dag 2 namen we een bus naar Sapa, ik wilde daar erg graag heen en had Henk weten te overtuigen dat het beter was dan een Vietnamese eiland, waar zijn voorkeur in principe naar uitging. 

 

De bus was een drama, we kwamen toevallig nog 2 Nederlandse meiden tegen die richting Sapa gingen, die konden we erg blij maken met onze voorraad biggetjes en stroopwafels (credits to Henk). Het grote probleem met de bus was dat ze er een zogenaamde sleeperbus van gemaakt hadden. Dat betekende dat je stoel verder naar achteren kan dan bij een normale bus en dat alle beenruimte was weggehaald ter behoeve van bagageruimte die niet gebruikt werd. Eeen typsch Aziatisch wanontwerp dus, De ontwerper was zelf sowieso niet voorbij de 1,60. Dit betekende een slapeloze nacht, helemaal omdat ik naast Henk zat en die heeft zegmaar nog meer ruimte nodig. 

 

Vroeg in de morgen kwamen we aan in Sapa. Ik zag tijdens het laatste stuk van de rit al dat de omgeving adembenemend mooi is. Tijdens de rit kwam net de zon op over de rijstvelden. Sapa bleek niks tegen te vallen een heerlijk temparatuurtje en een fantastische omgeving. We waren aan het begin ook ontzettend blij met het uitzicht uit het hotel. 

 

helaas konden wij nog niet in onze kamer omdat de dubbel bed kamers pas halverwege de dag vrij kwamen, de meiden zaten in hetzelfde hotel en hadden wel een kamer weten te bemachtigen, dus we konden onze spullen bij hen dumpen. 

 

Hierna besloten we een wandeling(etje) te gaan maken. We keken vanaf ons ruime Hotelbalkon en zagen een zandweggetje in de verte naar boven slingeren. Het leek ons wel een mooi doel om daarheen te lopen. Mijn jarenlang getrainde navigatievaardigheden in de bergen zeiden me dat zoiets in een uurtje of 3 a 4 wel te lopen moest zijn.

 

Niks bleek minder waar. Er was namelijk iets wat vanaf ons balkon niet te zien was, tussen de betreffende berg en ons hotel zat een immens diep dal. Dit kon ons uiteraard niet van ons doel afbrengen, het wandelen was heerlijk, de zon scheen vel maar was vanwege de altitude niet ondragelijk warm. Mijn fotocamera draaide overuren en mijn Maleisische schoenen vonden de tocht niet tof. Toch bereikte we ons doel na zo’n 3 uur lopen (een stukje langer dan gepland dus). Vooral bij Henk begon toen het nachtje doortrekken wat op te spelen, in combinatie met weinig ervaring in bergwandelen. Vooral het afdalen was voor hem daardoor erg pittig. Gelukkig bereikte we zonder problemen de weg. Henk was totaal uitgeput en besloot vanuit daar een scootertaxi terug naar het hotel te pakken. Ik vond het zelf nog wel lekker om bij laagstaande zon het laatste stuk te lopen en nog wat mooie plaatjes te schieten.

 

‘s avonds hebben we heerlijk gegeten bij 1 van de restaurantjes, het eten is in Sapa wat meer op toeristen afgestemd wat in Vietnam betekend dat het voedsel dan beter is. Voordat we het restaurant bereikten had ik echter nog wat issues met sleutels (die kwijt waren) waardoor ik ongeveer 8 keer de 7 trappen met gezamenlijk zo’n 100 treden ben op en afgelopen. Het mooie uitzicht had dus ook z’n nadelen

 

Na een overheerlijke nachtrust werden we de volgende dag wakker. Een tijd kan ik me daarbij niet meer herinneren, maar neem van me aan dat we een lange nacht geslapen hadden. We waren het er beiden heel hard eens dat er die dag niet teveel activiteit moest plaatsvinden, vandaar dat er unaniem besloten werd om een scooter te huren.

 

Ik had in mijn leven nog nooit op een scooter gereden, maar had wel heel braaf mijn rijbewijs bij me waar een mooi scootertjes op stond. Henk had al eens eerder op zo’n apparaat gereden, maar wist me te vertellen dat dit in Nederland zonder motorrijbewijs niet helemaal legaal was. Gelukkig schakelde het ding automatisch waardoor zelfs ik er zonder veel problemen mee wegreed, het is net fietsen, afdalen gaat zelfs makkelijker, gas loslaten is voldoende om vaart te minderen zelfs down hill. 

 

Het plan was om naar China toe te rijden via een pas. We bereikten de top, maar toen we verder reden bleek de weg afgezet te zijn, er kwamen grote rotsblokken van de berg afzeilen dus we konden daar niet verder, we moesten terug en besloten en kleine zijweg te nemen. Daar kwamen we in een ontzettend mooie vallei terecht, waar inwoners nog nooit een westerlijk gezien hadden. Ze waren eerst bang voor ons, toch kregen we het uiteindelijk voor elkaar om “een reus met een groep dwergen foto” te maken. Natuurlijk zijn er ook veel mooie shots van de rijstvelden in deze vallei. Toen het laat begon te worden, besloten we aan onze terugrit te beginnen. tegen zonsondergang kwamen we weer in Sapa aan. 

 

‘s nachts stond Nederland-Uruguay op het programma, Henk voelde zich niet lekker en besloot de wedstrijd te skippen. Zelf zette ik de wekker op 1 uur en zat om half 2 in de bar met een hele kudde Nederlanders de wedstrijd te kijken. Helaas was ik nog te slaperig om echt keihard supporter te kunnen spelen, maar mijn beesies muts die ik min of meer had meegejat van Nick, trok veel bekijks bij de niet NL’ers. Henk wist uiteraard niet hoe de wedstrijd geëindigd was. Ik wist hem heel overtuigend te brengen dat Nederland met 2-1 verloren had. Ne voordat hij sliep voegde ik eraan toe, of toch niet? om vervolgens de echte uitslag 3-2 aan hem bekend te maken. Dit laatste geloofde hij niet voordat hij de volgende dag de meiden gesproken had. 

 

Over die volgende dag gesproken, we besloten weer een scooter te huren en naar China toe te karren. het lukte ons zelfs om de brug over te lopen en we waren bijna in China, toen een Vietnamees achter ons aankwam met de tekst stamp, stamp. We besloten dit toch maar niet te doen aangezien we maar een single entry Vietnam hadden en geen visum voor China. Voor de rest van ons leven op die brug wonen leek ons niet heel aantrekkelijk.

 

Anyway daarna reden we ons scootertje weer de berg op en ‘s avonds zaten we alweer opgevouwen in de bus naar Hanoi. Daar arriveerde we de volgende dag in de ochtend. De chauffeur nam uitgebreid de tijd om de wedstrijd Duitsland-Spanje te kijken, waardoor de reis nog langer duurde. Na in Hanoi te zijn gearriveerd, namen we een klein busje richting Halong Bay. Daar namen we een cruize voor 2 (halve) dagen en een nacht.

 

Halong bay is een kostlijn met allerlei mini eilandjes gemaakt van kalksteen. Een erg bijzonder landschap. Helaas werd dat door meerdere toeristen zo ervaren. Het geheel was dus naar mijn mening wat te toeristisch. Het schip waar wij voor een miljoen dong op terecht kwamen was wat pauper. Zowel douche als airco werkte niet. Het eten daarentegen was erg goed en het was er mooi om de zonsondergang te zien vanaf de boot tussen al die eilandjes. Ook was het enorm leuk om vanaf het terras boven op de boot (3 hoog) naar beneden in de zee te springen. Het water was overigens op urine temperatuur. Misschien nog wel warmer dan het water in Penang. 

 

De volgende dag rond de middag arriveerde we in de haven en aten we in een restaurant wat nog het meeste aan een vreetschuur deed denken, de plaats was ongelofelijk groot en alle touroperators eindigde hun tour daar waardoor het bomvol toeristen zat. Het voedsel was wederom goed, maar begon wat te vervelen. Omdat veel eten op elkaar lijkt in Vietnam.

 

Hierna namen we de bus terug in Hanoi, sliepen nog een nachtje in “ons” Hanoi hostel en vlogen vervolgens terug naar KL. Onze Maleise vrienden van Malaysia Airlines hadden een plek met meer beenruimte voor ons geregeld, dus we hadden een nog decadentere vlucht dan op de heenweg. Na Vietnam is er eigenlijk opvallend weinig gebeurd, ik heb eindelijk een Macbook kunnen bestellen omdat ik wat bij elkaar kon sparen van de ibgroep, ook heb ik nog wat geld verdient tijdens een fotografie opdracht afgelopen weekend (400 ringgit (dat is zo’n 100 euro))

 

Verdere reisplannen totdat ik weer naar huis ga zijn: Taman Nagara (De grootste jungle in dit deel van Maleisie) daar ga ik dit weekend heen. Verder sowieso nog een dagje naar Cameron Highlands (theeplantages). Over 1 maandje vlieg ik alweer terug :(. De tijd vliegt...

 

5 reacties | reageer

tussen Australië en Vietnam

Vrijdag 25 juni arriveerde ik in Kuala Lumpur, de maandag erop stond alweer het bezoek van Henk gepland. We hadden afgesproken op KL Sentral dat is het centrale station van Kuala Lumpur. Het duurde een poosje voordat Henk arriveerde, toen dat eindelijk het geval was, zat hij zo verdwaasd om zich heen te kijken dat hij mijn afwezigheid nog geen 5 meter van hem vandaan totaal over het hoofd zag. Uiteraard werd dit allemaal verweten aan een jetlag, wat na 2 lange vluchten begrijpelijk was. Dit nam niet weg dat we een paar uur later bij Nick op de bank Nederland Slowakije aan het kijken waren. 

 

De dagen erop was ik gewoon aan het werk en vermaakte henk zich met z’n lonely planet en alles wat er in Kuala Lumpur te beleven was. 

 

Op donderdag zijn we samen naar de universiteit in Cyberjaya geweest, er zou daar een expositie industrieel ontwerp zijn van de  4e jaars. Helaas bleek dit net voordat we aankwamen vakkundig weggehaald te zijn waardoor we niks wat met industrieel ontwerp te maken had konden bekijken. Wel was er een expositie in packaging design, dat zag er erg professioneel uit. Ook kregen we een indruk van een onderwijsinstelling in Maleisië. Op zich viel me het verschil met een Nederlandse universiteit mee. Wel viel op dat bijvoorbeeld het gebouw er van buiten vrij indrukwekkend uitziet, maar van binnen belabberd is afgewerkt.

 

Na Cyberjaya besloten we Putrajaya in te gaan. Hier wilde ik al een tijdje langs, maar het was er nog niet van gekomen. Putrajaya is feitelijk de hoofdstad van Maleisië, alles wat met overheid te maken heeft is daar te vinden. Er is enorm veel geld gestoken in architectuur en stadsinrichting. zo is er voor de bouw een groot meer gegraven, het grootste kunstmatige meer ter wereld (uiteraard laten we het IJsselmeer dan buiten beschouwing want dat was al water) 

 

Over dat meer zijn een aantal enorme bruggen gelegd, allemaal erg futuristisch, maar naar mening zijn de meeste bruggen een beetje over the top, ze missen een stukje simplicity wat je bijvoorbeeld in de Erasmusbrug terugvindt. Dat neemt niet weg dat het enorm interessant is om dit soort stukjes civiel design van dichtbij te bewonderen. Wat verder key is voor alle designs in Putrajaya is de islam. De regering is islamitisch bijna alle ontwerpers voor de overheidsgebouwen en moskeeën komen uit het midden oosten. Hierdoor heb je een beetje het gevoel alsof je je in een ander land bevind als je door putrajaya loopt. De enorme hoeveelheid en parken maken het geheel erg mooi af. Wat ons als industrieel ontwerp studenten het meest opviel, was dat er enorm veel aandacht was besteed aan lantarenpalen en straatmeubilair. Ook daarvan waren een aantal designs wat over the top, maar op de boulevard kwamen we een enorm leuk design tegen van een serie stoplichten en lantarenpalen. Henk merkte op dat hij iets soortgelijks eerder dit jaar getekend had voor een lantarenpaal project. 

 

Wat me erg opviel op de boulevard was dat het ondanks de enorm mooie architectuur, design en het vele groen het geheel erg levenloos oogt. Putrajaya is nog niet af, maar er waren ook wel echt enorm weinig mensen op de breed opgezette straten en grootse parken. Waarschijnlijk was er bij de opzet rekening gehouden met meer toeristen. Hoewel er totaal geen voorzieningen voor zijn, wij hebben nergens winkeltjes kunnen ontdekken. Dit neemt allemaal niet weg dat ik dit pronkstuk van de vorige regering nog wel een keertje ga bezoeken. helaas kan ik op de blog niet zoveel foto’s kwijt op Facebook is een serie te vinden van Putrajaya.

 

Nadat we uitgekeken waren en de zon al redelijk onder was, besloten we de trein terug naar Kuala Lumpur te pakken. Vervolgens hebben we gegeten in het centrum van KL waar we al uitgebreid plannen hebben gemaakt voor ons eindproject in S2 van komend studiejaar. 

 

‘s avonds kwamen we laat thuis aan en de ochtend daarop moest ik natuurlijk weer vroeg aan de gang. De website ishetalvrijdag.nl gaf een ja aan wat betekende dat de daaropvolgende dag toch echt weer een vluchtje op het programma stond, destination: Hanoi, Vietnam.

 

Daarover in het volgende blog meer.

2 reacties | reageer

Australie

Sorry dat it verhaal zo lang op zich liet wachten. Ik was afgelopen weken erg druk met reizen en werken, ik zal mijn best doen de schade wat in te halen. Eerst dus een verhaaltje over de reis naar Australië van mid Juni:

 

Toch erg naar dat ik jullie weer moet vermoeien/ jaloers maken met een nieuw reisverhaal. Ditmaal de totaal tegengestelde richting van de vorige vlucht en ook nog bijna een vol uur langer vliegen.

 

De vertrektijd was gunstig, om kwart voor 12 steeg de Airbus 330 van Air Asia op om vervolgens pal naar het Zuiden te vliegen. Jullie zijn gewend dat het warmer wordt als je naar het Zuiden vliegt, deze vuistregel bleek in dit geval niet helemaal op te gaan, het bleek namelijk dat we een evenaar waren gepasseerd. als je dan nog heel lang doorvliegt wordt het koud, zeker in de maandjes die voor jullie warm zijn. 

 

Anyway ik stapte rond een uurtje of 5 dat vliegtuig uit en vroor ik bijna vast aan de slurf. Buiten bleek het slechts 8 graden celcius te zijn. We werden opgevangen door de tante van Jennifer, dat bleek een enorm aardig mens te zijn. We kregen wat ontbijt en vervolgens hebben we nog tot aan de middag geslapen. In het vliegtuig was daar namelijk niet veel van gekomen. Die middag liet tante ons Kings park zien, dat is het grootste stadspark ter wereld, jep groter dan Central Park New York, in het park was een enorme diversiteit aan planten en vogels. Inmiddels was de temperatuur ook opgeklommen naar 22 graden en eigenlijk was dat heel zo verkeerd nog niet. 

 

‘s avonds werd er uiteraard WK gekeken. De volgende dag werden we gedropt in Freementle, dat is een oud stadje vlakbij Perth, het bedrijf in vloerbedekking van Jennifers oom is daar ook gevestigd. Freementle heeft een erg mooi oud centrum en ik stond ook verbaasd over de hoeveelheid souvenirs die je in Australië kunt kopen. In tegenstelling tot Aziatische landen is er naast de gebruikelijke hoeveelheid crap, ook nog best veel leuks te koop, zoals didgeridoo’s en boomerangs. 

 

De prijzen voor voedsel zijn echt schrikbarend in Perth, zeker na zo’n lange tijd in Azië te hebben gewoond, toch is het zelfs duurder dan Europa. Hetzelfde gold voor een daytour. We wilde graag naar de Pinnacles, dat is een soort van woestijn ten noorden van Perth. Waar een dagtour in Ierland 20 euro kost, kost het in Australië meer dan 6 keer zoveel 170 Australische dollars wilden ze er voor hebben. Aangezien dat de waarde van een vliegticket is naar minimaal Indonesië of Thailand leek me dat geen verstandige investering. 

 

Jennifer vond het niet veel geld en is wel met de tour meegegaan, ik heb me die dag vermaakt met het bezoeken van een wildpark (de tour ging hier ook heen, maar bleef er erg kort). In het park was de geschiedenis van de infrastructuur van Australië te zien, inclusief nog werkende bussen en treinen. Hele stations die niet meer gebruikt werden, werden in het park neergezet, dat had dus een beetje een openluchtmuseum feeling, maar dan veel groter. Er bleken ook met enige regelmaat films opgenomen te worden. Niet in de laatste plaats vanwege de enorm mooie natuur, met veel soorten planten, kangaroos en papegaaien. 

 

Er was een apart deel van het park waar je voor moest betalen en waar je alle Australische dieren kon zien (een soort van dierentuin zegmaar). De kangaroos waren extreem tam, ze eten uit je hand en maken de meest geinige poses voor de camera. Verder heb ik ook nog Koala’s gezien niet te verwarren met Kuala’s want daar had ik er al genoeg van gezien (Kuala Lumpur, Kuala Besut). Kangoeroes waren echter niet alleen in natuurparken te vinden. Ze liepen op veel plekken ook gewoon los rond Jennifers oom en tante lieten ons wat plekken zien waar ze liepen, ook reden ze ons naar de kust en de wijngaarden.

 

De meeste dagen was het weer erg goed, zo goed zelfs dat ik op een dag besloot mijn jas thuis te laten. Dit bleek niet een heel verstandige keuze te zijn, want er kwam ineens bewolking en wind op en het werd steenkoud 14 graden of zoiets. 

 

De laatste dag was het gelukkig weer heerlijk weer. Ik besloot dat ik nog wat mooie foto’s van Kings Park wilde en nog van de skyline by night. Omdat het zuidelijk halfrond is ging de zon vroeg onder dus dat viel mooi te combineren. Ik heb zonder twijfel die avond de mooiste serie foto’s geschoten in Perth, vervolgens de boot teruggenomen naar de stad en daarna heerlijk voetbal gekeken zoals eigenlijk de meeste avonden. Hoewel die nacht ook Nederland tegen Cameroon speelde, besloot ik die toch te skippen. Ons vliegtuig vertrok al om kwart over 6 en er hing toch niks van die wedstrijd af.

 

Toen we ‘s morgens vroeg opstonden konden we nog precies de laatste 2 minuten van de wedstrijd zien. De vlucht ging gelukkig vrij snel en de climate-shock bleef uit het was namelijk erg bewolkt toen we aankwamen dus de temperatuur was maar ietsje boven de 30.

 

Kortom een heerlijk relaxte vakantie met een vaste verblijfsplek, met dank aan de gastvrijheid van Henry en Marian (Jennifers oom en tante).

2 reacties | reageer

Nog even een berichtje voor Australië

Nog even snel een laatste blog voordat ik afreis naar Australië. De laatste paar weken zijn niet bijzonder boeient geweest. Het werk heb ik wel weer een beetje gezien, het grafisch werk zit er grotendeels op en mijn baas lijkt er neit zoveel haast bij te hebben om bijvoorbeeld de website online te zetten of het bedrijfsprofiel te printen. Dat zal ook te maken hebben met de enorme hoeveelheid aan nieuwe evenementen voor de komende periode. De komende MDBC gids bevat al wel de nieuwe huisstijl voor het bedrijf en er is ook een Facebookpagina met foto’s van de evenementen waar ik mee was. 

 

Voor de evenementen heb ik enkel wat kleine dingetjes ontworpen, een Launchepad voor scholl, het dakpeneel voor de schollstand (ontworpen in illustrator). Verder ben ik wat aan het tekenen voor een rostrum (sprekers  stand). Helaas lukt het installeren van Solidworks niet, waardoor technische tekeningen maken nog lastig gaat worden, maar ik heb al wel wat leuke (simpele) ideetjes. Verder ga ik na de reis een deel van de apparatuur fotograferen voor het equipement deel van de website.

 

Afgelopen zaterdag was Alex in KL. Ik was met hem op Perhentian zo’n 2,5 maand geleden. We hebben dus een dagje toeristisch Kuala Lumpur gedaan, wat betekende dat ik zelfs nog op plekken geweest ben die ik nog niet kende. We zijn ook nog in de KL-tower geweest, dat is de enorm grote mast die een beetje op de Euromast lijkt, alleen dan zo’n 2 keer zo groot. Het grappige was dat ik op de terugweg in de verkeerde monorail was gestapt. Ik weet nog steeds niet hoe ik het voor elkaar kreeg, want er is maar 1 lijn. Het was verder geen straf want de lijn telt maar 11 stations en de monorail is nog altijd een erg leuke manier om wat van de stad te zien.

 

Afgelopen week waren er thuis ook wat brieven aangekomen betreffende herinschrijving voor het volgende studiejaar. Ik bedacht me gelijk ook dat ik me moest inschrijven voor de minor, het duurt nog 3 maanden dus in principe nog tijd zat dacht ik. Ik stuurde mijn stagebegeleider een mail en kreeg een nogal botte mail terug dat de inschrijvingen al zijn geweest en dat ik hierover een mail zou hebben gehad. Ik wist zeker dat dit niet het geval was, want mijn stagebegeleider heeft mij maarliefst 3 mails gestuurd sinds ik in Maleisie zit waarvan geen enkele uit eigen beweging. Gemiddeld moest ik zo’n 2 weken op een mail van hem wachten en zelfs mijn baas zat van de week te klagen dat de begeleiding vanuit mijn hoge school zo slecht was. Hij vergeleek het met de schildpadden, de eieren worden op het strand gelegd en er wordt nooit meer naar omgezien. Mijn begeleider had niet eens de moeite genomen hem te bellen, een kort mailtje is alles wat mijn baas van mijn docent vernomen heeft.

 

Na wat mailwisselingen bleek dat de mail naar mijn studenten mailadres gestuurd was, het doorsturen van de mail was dus wederom gefaald. Niks dan problemen met de nieuwe studentmail, sinds ze op Outlook webmail zijn overgestapt.

 

Alsof dit nog niet genoeg gezeur was, bleek de herinschrijving van mijn nieuwe studiejaar niet te gaan via studielink. Ze kenden zowel m’n email adres als woonadres niet meer en ook inloggen via DigID blijkt via een Maleisisch IP-adres problemen op te leveren.

 

Waar ik me ook zo langzamerhand een beetje zorgen om begin te maken is huisvesting en werk als ik weer in Nederland ben. Ik moet echt per begin september een bijbaan zien te krijgen anders gaat het heel moeilijk te worden om huisvesting en voedsel te kunnen blijven betalen. samenvatting: Ik heb per september een minor een kamer en een bijbaan nodig en het zit tot nog toe allemaal een beetje tegen.

Daar komt nog eens bij dat ik nog steeds geen riem van mijn fiets heb toegestuurd gekregen. Waardoor ik al bijna een maand niet kan fietsen! Het voelt echt alsof je gehandicapt ben helemaal in Maleisië met hun brakke openbaar vervoer. De riem zou naar de vrouw van mijn baas gestuurd worden die afgelopen weekend terugkwam, ik wilde namelijk erg graag mijn fiets meenemen naar Australië. Gelukkig kon ze wel me nieuwe bankpas meenemen, mijn oude pas was namelijk ook kapot gegaan!

 

Dit alles bij elkaar zorgde ervoor dat ik gisteren ontzettend chagrijnig was, ik probeer het nu allemaal een beetje uit mijn hoofd te zetten want vanavond begint mijn langste en verste vakantie in Maleisië: Een reis naar Australië!

 

Ik gok dat ik m’n winterjas ook maar meeneem want ‘s nacht kan de temperatuur dalen tot 6 graden! Ik kan wel wat koelte gebruiken, het afgelopen weekend was het zowat ondraaglijk qua hitte, helemaal wanneer omdat de afstanden die ik normaal fiets per voet afgelegd moeten worden, pffff....

 

Jullie horen wel hoe Australië was. tot over 2 weekjes!

3 reacties | reageer

Penang

Vorige week vrijdag was het een nationale vakantiedag omdat het een feestdag was voor de boedisten (wesak day). Omdat hierbij ook een optocht werd gegeven besloot ik naar Brickfields te gaan (mijn vorige woonwijk) om het spektakel eens van dichtbij te bekijken. 

 

Het was een erg kleurrijk en kitch geheel wat nog het meest deed denken aan een koningingendagoptocht, maar dan zonder einde zowat. Ik heb een paar mooie shots kunnen schieten en weer viel het me op dat mijn nieuwe camera zo ontzettend goed presteerd zonder licht, het lijkt wel of het ding zelf licht kan maken ;).

 

De daarop volgende zondag stond Penang op het programma. Dit is een eiland in het noorden van Maleisië, eigenlijk best dichtbij Langkawi (waar ik aan het begin van mijn stage geweest ben). Mijn baas stelde voor om erheen te gaan en wilde aanvankelijk nog bijna vliegtickets voor mij kopen. Hij had zelf namelijk een presentatie voor een van zijn leveranciers in de universiteit van Penang. Voor mij was er helemaal niks te doen, ik ging dus puur mee om Penang eens van dichtbij te bekijken. Mijn baas wees me er namelijk op dat in de werkomschrijving van de stage stond dat er evenementen door het land waren en de stage dus ook inhield dat ik wat van het land kreeg te zien. Nouja fair enough daar had ik niet zoveel problemen mee ;).

 

Omdat het verkeer erg vast stond duurde het meer dan 8 uur voordat we Penang bereikte (het is een kleine 400km). Daar aangekomen bleek mijn baas ook al geariveerd (per vliegtuig) te zijn, hij zou eigenlijk de volgende dag komen, maar hij had geen zin om naar het internationale vliegveld te gaan, alle ochtendtickets vanaf het lokale vliegveld waren al weg!

 

We sliepen in een Tune hotel, dat is een erg goedkoop hotel (in Penang vanaf 2 euro per nacht). Het hele concept is verder hetzelfde als bij Ryanair, voor alle extra’s betaal je: Zeep, handdoek, Airco, douche. Verder hele kleine kamers, wel heel schoon en er komt een enorme plens water uit de douche (ala familie Kruft zegmaar :P)

 

Anyway Volgende dag begonnen mijn collega’s al om 6 uur met werken. Ik had niet zo fantastisch geslapen dus ik besloot er nog anderhalf uur bij te doen.

 

Nog steeds had ik een ontzettend lange dag voor de boeg. Ik begon met Georgetown, samen met Melaka is dat de enige stad in Maleisie waar nog wat van het koloniale verleden te zien is. Het verschil is dat het in Malaka voornamelijk Nederlandse overblijfselen zijn. Georgetown is een echte Britse stad. Het fort was vrij schraal, zeker vergeleken met het enorme Nederlandse fort in Sri Lanka. De rest van de koloniale gebouwen waren wel erg indrukwekkend, net alsof je door een stukje Europa loopt maar dan weer net anders.

 

Toch kon ik me in Georgetown niet lang vermaken en besloot ik een bus te nemen richting het strand. De buschauffeur wist me te overtuigen dat ik niet naar het grote strand moest, maar naar Monkey Beach, wat zich midden in de jungle van het national park bevindt. Het zou zo’n 20 minuten lopen zijn.

 

Toen ik aan de tocht begon werd het algauw duidelijk dat de beste man het stuk zelf nooit gelopen had, want het bleek bijna 5 km te zijn dwars door de jungle, met de meest geniale klimmetjes, bruggetjes, boomwortels enzovoorts. Sowieso heb ik mijn jungleloopkunsten op slippers duidelijk kunnen verbeteren. Na een halfuur kwam ik op eens trand aan warvan ik in eerste instantie dacht dat dat het betreffende strand moest zijn. Ik dus onmiddelijk het water ingedoken en heerlijk gechilled op mijn bijna privé strand. Het water was bij lange na niet zo helder als op Perhentian ook waren de stranden niet zo wit. Het leek meer een beetje op een middelandse zee strand, maar dan midden in de jungle. Op een gegeven moment sloeg het weer om en begon het te onweren. Ik sprong gauw de zee in want de regen was erg koud en de zee was sowieso de warmste zee waar ik ooit in gezwommen heb!

 

Ik bedacht me ineens dat zwemmen en onweer niet een ultieme combinatie is, dus besloot ik verder te lopen, ik had namelijk van iemand gehoord dat monkeybeach nog een stuk verder was. Het bleek inderdaad 2 keer zo ver te zijn, in een jungle lopen in de regen is een ervaring opzich! Alles ziet er ineens anders uit (minder contrasten) Ook ruikt het helemaal naar Burgers Bush ineens. Daar deed het hele national park me ook nog het meest aan denken. Een eindeloos burgers bush met mooi stranden.

 

Monkey Beach was de moeite waard, toen ik arriveerde stopte het met regenen en kon ik mooie foto’s schieten van de apen en de zandkrabben. Zandkrabben graven holen in het strand, ze lopen heel hard en zijn ontzettend schuw!

 

Na wat zwemmen liep ik het hele stuk weer terug en besloot ik naar butterfly garden te gaan (een andere tip van de bus-chauffeur). Hier heb ik fantastische foto’s kunnen schieten van de vlinders die ook in de jungle te vinden zijn. In de vlindertuin waren ze niet zo schuw en kon ik betere foto’s schieten. Ook hadden ze er schorpioenen, slangen en leguanen!

 

Vervolgens ben ik teruggereisd naar de Universiteit om weer met mijn colega’s terug te reizen naar KL. De terugweg duurde gelukkig maar 5 uur, dus ik lag heerlijk op tijd (half 2 ‘s nachts) in mijn eigen bedje. Een lowbudget weekendje weg in eigen land dus.

 

 

3 reacties | reageer

Hong Kong

Hong Kong

 

De weekendreis van afgelopen zaterdag begon eigenlijk al op vrijdag. De vlucht was wederom vroeg, dus ik had weer een slaapplek geregeld in Villa Scott (mijn oude apartement). De andere bewoners gingen echter niet echt vroeg slapen en ook niet uit, wat betekende dat ik niet voor 2 uur sliep. Een ruim uurtje later ging de wekker, ik moest namelijk de bus hebben van kwart voor 4 richting het vliegveld!

 

Het vliegtuig landde om 11 uur na een ruim 4 uurs vlucht in Hong Kong. Ik dacht dat het veel dichter bij was :S. De temparatuur voelde al direct een stuk aangenamer dan in Kuala Lumpur, minder vochtig en kouder, een soort mediteraan klimaat. De klok hoefde dit keer niet verzet te worden, want China heeft dezelfde tijdzone. Het mooie aan Hong Kong is dat ze een eigen douane hebben, waardoor geen visum nodig is. Een mooie stempel in het paspoort voldoet!

 

Wat verder opvalt is dat Hong Kong erg heuvelachtig is, het vliegveld is erg groot en modern. De bus bracht ons in een uurtje naar een plek vlakbij het hostel, daar werden we door een bewoner geholpen het hostel te vinden. Dat was geen overbodige luxe, want het was nogal verstopt! Het was in een klein shoppingcentrum een zijdeur en dan de lift in naar de 5e etage. Verder niks dan lof over het hostel, het kostte dan wel 12 euro, wat zelfs voor europese maatstaven niet ultiem goedkoop is, het hostel was wel echt heel schoon, ook werdt ik in een 3 persoons dorm gezet in plaats van de geboekte 8 persoons dorm. 

 

Mijn eerste prioriteit was een camera te bemachtigen, Jeniffer hielt zich ondertussen bezig met letterlijk elk soort eten en drinken uit te proberen wat er in Hong Kong te koop was. ‘s avonds heb ik dan eindelijk voor een mooi prijsje een camera op de kop weten te tikken. Mijn reisbuddy was ik inmiddels kwijt geraakt in de veel te drukke straatjes. Ik ben daarna terug naar het hostel gegaan en heb ontzettend goed geslapen. 

 

De volgende dag stond het centrum van hong kong island op het programma, dit was enorm indrukwekkend, door de laaghangende bewolking rijkte de wolkenkrabbers in Hong Kong letterlijk tot in de wolken! Helaas betekende dit wel dat er de hele ochtend en begin van de middag geen zicht was op de peak (de hoogste berg op het eiland), daar wilde we heengaan. In plaats daarvan besloten we een bus naar de andere kant van het eiland te pakken, daar ware mooie stranden dure apartementen met misschien nog wel duurdere auto’s, Ook waren er veel heuvels, ik wilde er zelf nog 1 beklimmen, maar de toegangswegen tot een hikepad bleken nogal lastig te vinden als je de omgeving niet kent, ik belande steeds in een villawijk.  

 

‘s Middags wilden we alsnog de peak op, omdat het zicht beter was geworden. Toen we na een uur wachten eindelijk de kabeltrein naar boven konden nemen, bleek de mist weer dikker te zijn geworden, waardoor er uiteindelijk niks te zien was :(

 

Hierna zijn we daarom maar weer naar het vaste land gegaan om de skyline vanaf het water te bezichtigen. Voor die tijd, liepen we door het centrum naar het metrostation. Erg indrukwekkend om zulke hoge gebouwen in het donker te zien, ze zijn erg spectaculair verlicht! Geen enkel gebouw in Hong Kong is zo hoog als de petronastowers, de hoeveelheid aan wolkenkrabbers maakt de skyline echter een stuk indrukwekkender. Toch was Shanghai qua omvang nog indrukwekkender, in Hong Kong valt niet te verdwalen. Er is wel enorm intressante architectuur in Hong Kong, de stad heeft een lange geschiedenis, dat is bijvoorbeeld terug te zien in de enorm gave authentieke dubbeldektrams. Ik stoot er m’n kop in want ze zijn voor chinezen ontworpen, dat nam niet weg dat het mijn favoriete vervoelsmiddel op het eiland was!

 

De skyline vanaf het vasteland (aan de andere kant van het water) is erg indrukwekkend, ik weet zeker dat het er met helder weer nog beter uitziet, nu zaten de toppen van de gebouwen in de wolken!

 

Na een heerlijke Hong Kongs diner, gingen we terug naar het hostel, waar er nog een groep van zo’n 10 mensen zat, veel Britten Duitsers en Ieren! Het was erg gezellig, maar het resulteerde er wel in dat ik pas om 4 uur in bed lag. De nacht was hierdoor kort, om half 12 vertrok mijn vliegtuig naar Kuala Lumpur alweer!

 

Hier kwam ik om 9 uur ‘s avonds thuis aan, omdat mijn camera nog opgehaald moest worden en ik geen zin had in file rijden! 

 

Een paar uur later belde Nick of ik dinsdag meeging naar awards uitrijkingen (andere dan de vorige keer, het ging nu om een soort lokale top 40, alleen dan overall het jaar 2009) Het leuke was dat dit veel kleinschaliger was, waardoor je echt met de artiesten in contact kwam, de meesten waren ook bij de televisie uitzending van 2 weken geleden! De lokatie was ook erg indrukwekkend, het heette paleis van de gouden paarden. onder anderen omdat het dichtbij een paardenraceparcouse ligt. Ik heb me vermaakt daar, met het schieten van foto’s! We waren wel erg vroeg op de lokatie (ik moest om 7 uur m’n bed uit), opgestapeld op het chronische slaaptekort wat ik de rest van het weekend had, zorgde dat ervoor dat ik tot op het moment van schrijven nog best een beetje moe ben. Hoe dan ook ik heb me zeker niet verveelt de afgelopen week ;)

 

 

 

 

1 reactie | reageer

Zomaar een week

Het is nog maar een weekje geleden sinds de laatste update, toch even een berichtje uit het verre oosten. Ik bedacht me namelijk dat als al mijn blogberichtjes over vakanties zouden gaan dat niet geheel representatief zou zijn voor mijn leven hier in Maleisië. Het is namelijk nog altijd in eerste plaats een stage en zoals elke andere stage betekend dat dat er 40 uur per week gewerkt moet worden. Is dat zwaar of druk vergeleken met studeren? Allesbehalve! Het lekkere aan werken is dat je er na werktijd niet meer over na hoeft te denken, er is geen werk meer om thuis te doen. Ik hoef buiten werktijd niks te plannen. Best ideaal opzich, hoewel het in sommige gevallen haast naar saai toe neigt. Zo heb ik buiten werktijd om geen computer en is het dus een beetje behelpen met een telefoon, daarmee kan ik gelukkig wel de meeste vrienden en familie bereiken via skype en VOIP. Echter lekker foto’s bewerken, lezen of ontwerpjes tekenen gaat niet buiten werktijd. Nu moet ik wel zeggen dat daar binnen werktijd genoeg gelegenheid voor is. Toch begint het wel lastiger te worden om een goede invulling aan de vrije tijd te geven. De meeste omgeving heb ik wel gezien. Filmpjes kijken wordt op een gegeven moment ook wel een beetje saai. 

 

Toch heb ik me nog niet extreem verveelt en dat komt onder andere door mijn baas en er is eigenlijk ook wel elke week ergens iets te doen zo was er vorige week woensdag een poolsite barbecue in Villa Scott (mijn vorige appartementen complex) in verband met verjaardagen van een aantal andere studenten.

 

Afgelopen zaterdag was had ik totaal geen plan, ik wilde oorspronkelijk naar Putrajaya maar omdat mijn camera kapot is had ik daar niet veel aan, omdat zoiets vooral leuk is met fiets en camera. Toen ik net wakker was (zegmaal 11 uur) werd ik gebeld door mijn baas of ik zin had om  mee te gaan naar de curve (1 van de talloze shoppingmalls in KL, wel de enige met Ikea). Ik zei daar uiteraard geen nee tegen. Het plan was om even een paar maten op te nemen en wat foto’s te schieten, omdat daar over een maandje het een en ander opgebouwd moet worden in verband met het WK. Het plan was om daarna nog even snel een kijkje te nemen in KLCC (shoppingmall in Petronas towers) om vervolgens terug te rijden naar Sunway Peramid (een shoppingmall in Egyptische stijl, vlakbij waar ik woon). Het verkeer was echter zo beroerd dat Nick besloot direct richting Sunway Peramid te rijden. ‘s avonds zouden ze namelijk met wat vrienden daar eten in verband met moederdag. Omdat we er best wel vroeg waren probeerden we eerst de donutshop uit, de donuts waren erg goed! Ook werd er op de valreep nog even een cadeautje gekocht bij de Faber Castell shop. Als je ooit nog een pen van 300 euro wil moet je dat daar kopen (ontworpen door Porsche design, dat dan weer wel). Uiteraard werd er een iets voordeliger cadeau meegenomen ;)We aten bij een Italiaans restaurant, waar ik al eens eerder geweest was in verband met een evenement. Het voedsel was wederom erg goed!

 

Toevallig was opende hetzelfde restaurant gisteren een nieuwe vestiging in een nieuw shoppingcomplex ook vlakbij de plek waar ik nu woon. Omdat de eigenaar een goede vriend van Nick is, mochten wij bij de VIP opening komen. Al het eten was gratis er er speelde ook een liveband. Vooral de tiramisu was erg verslavend. Uiteindelijk had ik er iets van 4 of 5 op, omdat Patricia ze niet lustte en er wel elke keer 1 voor mij pakte.

 

Tijdens het werk krijg ik wel steeds meer te doen. Natuurlijk ben ik al een tijdje bezig met de website, die al redelijk vorm begint te krijgen. Ik ben zelfs al op server aan het testdraaien, jullie kunnen hem thuis bekijken via http://web.me.com/midq/twosons/ 

Ook het bedrijfsprofiel is zo goed als af, ik mis alleen nog wat kwaliteitsfoto’s. Voordat ik kwam zijn er nauwelijks bruikbare foto’s gemaakt (alleen met brakke compact camera’s en mobieltjes). De foto’s die nu in het bedrijfsprofiel staan zijn dus teveel van een select aantal evenementen. Nick gaat binnenkort echter ook een nieuwe spiegelreflex kopen, waarschijnlijk een EOS 550D omdat ze daar al een objectief voor hebben.  

 

Mijn nieuwste taken zijn voornamelijk het ontwerpen van artist impressions voor aankomende evenementen. Dat betekend dat ik de setup heel basic in 3D zet en vervolgens in photoshop van foto’s voorzie. Klanten krijgen hierdoor een behoorlijk realistisch voorbeeld hoe hun podium/ ruimte eruit komt te zien.

 

Verder is mij als eigenlijk eerste echte industrieel ontwerp-taak gevraagd een rostrum te ontwerpen, dat is zegmaar zo’n standaard op het podium voor aantekeningen en microfoon. Ik weet niet in hoeverre er budget is, maar ik heb al wel wat leuke ideeën! 

 

Aankomende zaterdag vertrek ik voor een weekend naar Hong Kong. Jullie krijgen volgende week dus weer een mooi reisverhaal met foto’s. Ik ga daar namelijk ook een nieuwe camera kopen! Het enige nadeel is dat ik hiervoor wat computerbudget moet gebruiken waardoor het voorlopig behelpen wordt met m’n telefoon, als die ook kapot gaat dan ga ik echt huilen :P. Mijn computer is sowieso de afgelopen weken weer 100 euro duurder geworden dankzij sovjetmunt Euro. Anyway I keep you updated!

 

Mat

2 reacties | reageer

Volgende pagina »